ماندگار

سقراط و سعادت

homakabiri — Thu, 17 Jul 2008 09:22:13 GMT

مدتی است که چیزی ننوشته ام. این اتفاق خوبی نیست. شاید یک معنیش این باشد که در تمام این مدت فکر نکرده ام و چیز تازه ای نخوانده ام، که این دلیل تقریبا برای من فاجعه است. دلیل دیگر شاید این باشد که واقعاً وقت نکرده ام. در تمام این مدت خیلی گرفتار بودم. اما همین که ننوشتنم به دلیل فکر نکردنم نبوده، برای خودم کافی است. خودم که فکر می کنم اتفاقاتی که در تمام این مدت برای من افتاد، باعث شد که خیلی بیشتر از قبل فکر کرده باشم.

چندی پیش داستانی می خواندم از زندگی سقراط با نام "سقراط و زنجیر". کشمکش ها و دغدغه های ذهنی سقراط برایم جالب بود. "سعادت" برایش علامت سوالی بود که فکر می کنم با گذشت زمان همچنان برای ما هم وجود دارد. به این نتیجه رسیدم که مجهول های زندگی بشر همیشه بوده و خواهد بود. بخشی از سوال های ذهنیش را در اینجا می آورم. شما هم فکر کنید ببینید با من هم نظرید یا نه:

«آیا می توان رهایی از هر گونه تعلقی را سعادت خواند؟ آیا حق است که ما مسئولیت انسانی را تیره روزی او بشمریم؟ آیا در ورای جهان شگرف آدمیان اصولا واژه ی سعادت می تواند دارای مضمونی باشد؟ آیا سزاست که از بیم رنج و عذاب، لذت درستکاری و خردمندی از کف رها شود؟ آیا در نبرد با شر باید از گزند دشمن نالید یا به حقانیت مبارزه بالید؟»

دعاهای من

homakabiri — Tue, 17 Jun 2008 13:57:26 GMT

راستش من به دعا خواندن از روي كتاب و مفاتيح اعتقادي ندارم، هر چند كه بعضي دعاها را مثل دعاي عرفه و كميل را بينهايت دوست دارم. چون معاني بي نظيري دارند. اما ماجرا اين است كه به خواستن يك چيزهايي از خدا، كه اغلب خواسته هاي مادي هم نيستند، قائلم. هر روز كه مي گذرد و گذرم به آدم هاي غير معقول بي منطق كه مي افتد بيشتر و بيشتر به اين خواسته ها ايمان مي آورم و دلم مي خواهد كه با همه وجودم خدا را فرياد بزنم كه به داد ما برسد.

به طور كلي معقوله دعا در ذهن من بسيار بسيار پيچيده و ويژه است كه خودش يك يادداشت جداست. خودم هم وقتي دور كعبه مي چرخيدم اينها را مدام به زبان مي آوردم. حالا هم اينها را اينجا مي آورم كه شايد دل هاي پاكي اين ها را از خدا بخواهد و شايد كه برآورده شود.

- خدايا، بندهايي كه ما را زميني كرده اند، ما را رها كنند.

- خدايا عشق هاي ما كه ظاهر زميني دارد آسماني شود و پابند زمينمان نكند.

- خدايا توان رهايي از بلاتكليفي ها به ما عطا كن.

- توان مقابله با بدي و سختي را به ما ارزاني دار.

- خدايا، نكند كه بركت نه تنها در زندگي و مادياتمان باشد، بلكه در محبت و عشقمان هم روزافزون باشد.

- خدايا، شعور و درك بالا، شعور و فهم بالا، شعور اجتماعي و با هم زيستن، عزت نفس و سعه صدر و آرامش روحي و رواني و مادي و معنوي را به ما بده.

100 سال است كه نفت داريم

homakabiri — Sun, 08 Jun 2008 18:43:18 GMT

يادداشت هاي مهرماه 1386 ام را كه مرور مي كنم، مي بينم يكي از كارهايي كه مي خواستم آن موقع انجام بدهم اين بوده كه براي 100 سالگي نفت كار بزرگي انجام بدهم. امسال جشن صد سالگي نفت است، يعني 100 سال است كه ما نفت داريم. اينكه درست استفاده كرده ايم يا نه، بماند. اينكه واژه جشن براي اين رويداد درست است يا نه، بماند. اينكه چقدر از مردم متوجه اين رويداد مهم شده اند يا نه و خيلي چيزهاي ديگرهم بماند. فقط مي خواهم بگويم كه ما در سير گذشت زمان در اين روز به نظر من مهم قرار گرفته ايم. چرا نبايد از اين فرصت به درستي استفاده كنيم؟ جشني، مراسمي، بزرگداشتي، كاري كه جنبه عمومي داشته باشد و همه مردم درگير آن شوند و خلاصه همه بدانند 100 سال است كه نفت داريم.

الآن كه نگاه مي كنم، مي بينم هيچ جا كاري انجام نشده. مملكتي كه بر پايه نفت بنا شده، هيچ كاري براي نفت نكرده؛ حتي يك بزرگداشت كه جنبه همگاني داشته باشد.

اين دو تا لينك كه مي بينيد گفتگويي است كه من با خسرو معتضد، مورخ معاصر ايراني انجام دادم. به دل خودم ننشست. كلي هم ماجرا داشته كه شده اين. اما براي يادآوري سال بزرگداشت نفت، بد نيست.

گفتگو با خسرو معتضد...لینک اول

گفتگو با خسرو معتضد...لینک دوم

يك گردهمايي پيش بيني نشده

homakabiri — Tue, 20 May 2008 08:17:43 GMT

فقط صداي سوت كفش هاي بچه هايي كه مدام در سالن اين ور و آن ور مي روند سكوت اين جمع باور نكردني را مي شكند. نگاه خيلي از كساني كه رديف جلو نشسته اند مدام به سمت عقب است. جايي كه در ورودي قرار دارد، جايي كه ممكن است هر لحظه چهره آشنايي از آنجا وارد جمع شود. به محض ورود يك نفر جديد به جمع، در يك گوشه همهمه اي برپا مي شود و بدون توجه به سخنان آقا يا خانم سخنران، مشغول خوش و بش مي شوند.

اين مراسم، مراسم گردهمايي دانش آموزان مدرسه راهنمايي شاهد فاطمه زهرا(س) است، فارغ التحصيلان 20 سال حيات اين مدرسه كه حالا هر كدامشان براي خودشان كسي شده اند و در كنار اين، اغلبشان مادر هم هستند.

اين گردهمايي شور و شعف خاص خودش را داشت، چون لااقل خود من بعد از 14 سال بعضي از همكلاسي ها و دوستان و معلم هاي خوب آن دوران به ياد ماندني را ديدم؛ معلم هايي كه گرد پيري به چهره شان نشسته بود. خيلي از خاطره ها برايم مرور شد. حس پشت ميز و نيمكت نشستن برايم تداعي شد و صداي معلم هايي كه 14 سال نشنيده بودمشان دوباره طنين انداخت.

يادم مي آيد وقتي دوم راهنمايي بودم، معلم رياضي مان گفته بود هر كس رياضي ثلث سومش را 20 بگيرد، يك صحيفه سجاديه بهش هديه مي دهم. تنها كسي كه 20 شد من بودم و صحيفه هم نگرفتم. اين بهانه خوبي بود كه در اين مراسم خاطره آن سال هاي دور را زنده كنيم.

انجمن فارغ التحصيلان مدرسه و صندوق پس انداز هم بهانه هاي خوبي هستند براي جمع شدن هاي بعدي. بهانه هايي كه مدير 20 ساله اين مدرسه، دنبال فرصتي براي اجرايي شدن آن بودند.

اين اتفاق به نوبه خود بسيار جالب و قشنگ و در عين حال خاطره انگيز بود. اما به نظر من در واقع فرصتي بود براي دوباره كنار هم بودن آن هم به شكل بهتر و درست تر. ديگر ما كه روزگاري دانش آموز بوديم، بزرگ شديم و هر كدام مشغول به كاري. مي توانيم به هم كمك كنيم، مشاوره بدهيم، و خيلي چيزهاي ديگر. اما آيا ما از اين فرصت ها به درستي استفاده مي كنيم؟

نستعليق

homakabiri — Sun, 04 May 2008 08:53:41 GMT

- كتابي هست درباره خط نستعليق... استاد معرفي كرده... ثلث هم هست، اما من نستعليق را بيشتر دوست دارم.

در ذهنم داشتم مي نوشتم "ثلث" و به این فکر می کردم که چه فراز و فرود قشنگی دارد. نمي دانم چي گفت که فقط "نستعليق" اش را شنيدم. مثل برق گرفته ها سرم را برگرنداندم و خیره نگاهش كردم.

یک لحظه شک کرد که نکند حرف بدی زده باشد. این را از چشم هایش می شد فهمید: "مگه حرف بدي زدم؟"

سعي مي كرد آرام با بغل دستي اش حرف بزند، اما من شنيده بودم.

جلوي خودم را گرفتم كه حرفي نزنم، اما مگر "نستعليق" مجال می داد؟ گفتم: " نه، اما هم دغدغه فکری ام است و هم داشتم به چیزی در همین مایه ها فکر می کردم."

گفت: "آخه فقط شما نبودی، 2-3 نفر دیگر هم از این طرف برگشتند."

لبخندی زد که یعنی تمام شد. من هم برگشتم، اما "نستعليق" آرام و قرار برایم نگذاشته بود. تقلا می کرد تا علامت سوال های تازه ذهنم را پاک کند.

- شما مي رويد انجمن خوش نويسان؟

- بله.

- چه سطحی؟

- من "خوش" دارم.

بعد به دوست هم صحبتش اشاره کرد که ...

وقتی همه خوابیم

homakabiri — Sun, 27 Apr 2008 12:06:31 GMT

چند وقتي است صبح ها با مترو مي روم سر كار و همين باعث شده موقع سوار شدن و پياده شدن، بيش از هميشه به رفتارها و برخوردها و عكس العمل هاي آدم ها دقت كنم. خيلي وقت ها هاج و واج مي مانم كه چطور موجودي كه نامش انسان است، به خودش اجازه مي دهد چنين رفتاري از خودش نشان دهد. جوری همديگر را هل مي دهند كه انگار در اين قوطي هاي مترو واقعاً خبري هست. اين اتفاق بيشتر از جانب كساني مي افتد كه خيلي هم سانتي مانتال هستند و ادعاي فرهنگشان مي شود.

صحنه ها آنقدر عجيب اند كه حتی مرورشان هم آزارم مي دهد.

***

چند روزي است كه مي روم براي فيزيوتراپي دستم. درد وحشتناكي دارد كه اميدوارم زودتر آرام شود. يك روزي از همين روزها داشتم برمي گشتم، آن هم با مترو. تازه مترو ميرداماد كه سر خط بود و در آن ساعت خلوت بود. پشت سر همه ايستادم تا واگن بايستد و درش باز شود و من هم بعد از همه بروم داخل.

وقتی قطار ايستاد، آمدم آرام بروم داخل كه يك از خدا بي خبري چنان هولم داد كه با كتف آسيب ديده خوردم زمين. بعد هم محبت كرد و پاي مباركش را جوری روي مچ ...

نمايشگاه بين المللي يا جايي براي متكديان دوره گرد؟

homakabiri — Wed, 23 Apr 2008 09:25:18 GMT

احتمالا از طريق اخبار و روزنامه ها و خبرگزاري ها ديده يا شنيده باشيد كه سيزدهمين نمايشگاه بين المللي نفت، گاز و پتروشمي ايران با موفقت و استقبال گسترده و باشكوه مردم هميشه در صحنه برگزار شد.

اگر اينها را شنيده باشيد حتما از حضور شركت هاي خارجي حاضر در نمايشگاه هم شنيده ايد و اين كه فلان كشورها ما را تحريم كرده اند اما خودشان آمده اند در نمايشگاه حضور پيدا كرده اند و از اين حرف ها. من نه به عنوان يك خبرنگار، بلكه فقط و فقط به عنوان يك بازديد كننده كه بيش از نيمي از روزهاي نمايشگاه را آن هم كامل در اين مكان حضور داشته، بخشي از ديده ها و تحليل هاي شخصي خودم را مي گويم. قضاوت در مورد بقيه چيزها هم بر عهده خودتان!

فكر مي كنم براي همه روشن باشد كه وقتي مي گويند 505 شركت خارجي در اين نمايشگاه حضور داشتند يعني چه! يعني 500 تا شركت كه نه آوازه ملي و نه شهره جهاني دارند آمده اند تا در يك نمايشگاه كه لااقل عنوان بين المللي را يدك مي كشد حضور داشته باشند. چند تا از شركت هاي نفتي بزرگ دنيا در اين نمايشگاه حضور داشتند؟ جز Total، Shell، lukoil، O.M.V، Statoil Hydro كدام شركت بزرگ حضور داشت؟ پس چرا اينقدر جار مي زنيم كه آي دنيا كه ما تحريم كردي، ببين كه خودت كم آوردي؟ چند تا از شركت هاي حاضر در نمايشگاه فقط سازنده قطعات بودند؟ چيزي كه دقيقا بر خلاف رويكرد حمايت از سازندگان داخلي است.

يك نكته مهمتر از نظر من همين حضور گسترده و استقبال بي نظير ...

گزارش سومين مسابقات بين‌المللي روبوكاپ آزاد ايران‌

homakabiri — Tue, 15 Apr 2008 08:36:18 GMT

این گزارش تحليلي از سومين مسابقات بين‌المللي روبوكاپ آزاد ايران با عنوان «تا جهاني ‌شدن چقدر فاصله داريم؟» در روزنامه جام جم چاپ شده است.

مسابقات روبوكاپ يا جام جهاني روبوكاپ يك رويداد بين‌المللي براي توسعه علوم رباتيك، هوش مصنوعي و ديگر زمينه‌هاي مرتبط است. فدراسيون جهاني روبوكاپ در تلاش است براي توسعه تحقيقات هوش مصنوعي و ربات‌هاي هوشمند تمامي فناوري‌هاي پيشرفته را به مشاركت و آزمون فراخواند. روبوكاپ بازي فوتبال را با هدف ايجاد نوآوري‌هايي براي حل مسائل اجتماعي صنعتي به عنوان محور اصلي فعاليت‌هاي خود انتخاب كرده است. در اين خصوص هدف نهايي تشكيل يك تيم كاملا هوشمند از ربات‌هاي انسان‌نماست كه بتواند در سال 2050 در برابر تيم منتخب فيفا به پيروزي دست يابند. اين هدف متخصصان را بر آن داشته تا براي مشاهده پيشرفت‌هاي جهاني در اين باب، مسابقاتي با عنوان مسابقات روبوكاپ را برگزار كند. 15 تا 17 فروردين امسال سومين باري بود كه اين اتفاق براي كشور ايران مي‌افتاد تا تجربه جديدي در اين حوزه به دست آورد.

دانشگاه آزاد واحد قزوين امسال تعطيلات عيد را تجربه نكرد، چراكه مهمانان زيادي از داخل و خارج از كشور براي برگزاري مسابقاتي كه اهميت ويژه‌اي داشت، به آنجا آمده بودند...

مجانب چيست؟

homakabiri — Sun, 13 Apr 2008 05:10:18 GMT

اين يادداشت مربوط به شايد ۳ سال پيش است. اما هر چه كه هست من دوستش دارم و هنوز برايم يادداشت قابل قبولي است. شايد شما هم موافق من باشيد.

مي خواهم از مفهومي صحبت كنم كه همه ما خواسته و ناخواسته، به نوعي با آن در زندگي مان روبه رو هستيم: مجانب!

وقتي دانش آموز پيش دانشگاهي بودم، يك روز معلم ديفرانسيل مان گفت: مجانب چيست؟ هركس تعريفي را كه به نظرش مي رسيد، گفت. اما او گفت: مجانب خطي و يا منحني اي! است كه راه تابع را در بي نهايت نشان مي دهد و وضعيت او را روشن مي كند، اما فقط حدود راه را. تابع و مجانب به هم نزديك مي شوند، اما هيچ وقت به هم نمي رسند.

از آن موقع با خودم مشغول بودم و مي گفتم خوش به حال توابع! يكي هست برايشان محدوده تعيين مي كند. در انتخاب راه بهشان كمك مي كند و. تا بالاخره به اين نتيجه رسيدم كه همه ما در زندگي هم نقش داريم. نقشي شبيه به مجانب! دوستان ما، اطرافيان ما و خلاصه هر كسي كه با او در ارتباطيم، به نوعي براي ما كران مي شود.يعني چه؟ يعني محدوده ما را مشخص مي كند. دوستان نزديك ما براي ما حكم مجانب را دارند، مسير را مشخص مي كنند، خط سير ما را نشان مي دهند و از يك جايي به بعد ممكن است ديگر وجود نداشته باشند، اما راه درست را از قبل به ما نشان داده اند.

ممكن است هر كدام از ما چند مجانب در زندگي مان داشته باشيم. ممكن است هر بخش زندگي ما در يك طرف مجانب باشد، ممكن است در زندگي فقط و فقط يك سير صعودي داشته باشيم و يا يك سير نزولي. و اما سعي كنيم تا جايي كه امكان دارد، مجانب خوب انتخاب كنيم.

يك روز برحسب تصادف به يك شعر از دكتر هشترودي برخوردم. حداقل يك نفر ديگر را پيدا كردم كه فكري شبيه به فكر من داشته باشد و از خوش حالي در پوست خودم نمي گنجيدم.

من گله زبخت خويش دارم

از دوست نمي كنم شكايت

چون منحني ام من، او مجانب

باري عجب است اين حكايت

خواهيم به وصل هم رسيدن

اما به كجا، به بي نهايت

دوست، منحني، مجانب، راه، روشنايي، محدوده، نزديك، كران، مسير، راه درست، زندگي،. بي نهايت!، . بي نهايت.

ممكن است هركدام از ما، بي نهايتي باشد، براي تابع هايي كه به دنبال خط سير خود مي گردند.

مشاغل اربعه

homakabiri — Tue, 08 Apr 2008 06:19:18 GMT

مدت هاست وقتی از کنار مغازه ها رد می شوم یاد آرزوهای کودکی و علاقه هایم به شغل های مختلف می افتم. این ماجرا اینقدر برایم پررنگ شده که نمی توانم به راحتی ازش بگذرم. تا جایی که یادم می آید چند تا شغل را از همان اول دوست داشتم، حتی دوست داشتم که یک روزی دارنده آن ها باشم.

اول از همه عطاری است. به نظرم عطاری ها تنها مکان هایی هستند که اصالت خودشان را از سال ها پیش حفظ کرده اند. آن بوی فوق العاده ای که بد جوری آدم را تحت تاثیر قرار می دهد، به نظر من راز نهفته این اصالت و دوست داشتن است. به قولی، بو، عجیب ترین حس از حواس پنجگانه ماست. خیلی ها وقتی حسی سراغشان آمده که خلاقیتی از آن سر زده، بو استشمام کرده اند. مثل همین شعری که قبل از سروده شدنش فضا را عطرآگین کرده بود:

این پخش که می کنی عطرت/ همین پخش که می کنی آن نمی دانم نامش میان همه خیابان های شهر/ پخش که می کنی عطرت...

بو، استشمام، عطرآگین کردن، حس کردن، خودشان و ماوقعشان عجیب و غریب به معنای واقعی است. تا به حال به این فکرکرده اید؟

دومین شغلی که دوست دارم گل فروشی است که به نوعی با همان بو سر و کار دارد و البته شادابی مضاعفی برای آدم به ارمغان می آورد. گمان می کنم گل فروش ها هیچ وقت پیر نمی شوند، از بس که از گل ها شادابی و انرژی مثبت می گیرند. همیشه یاد سریال دنیای شیرین ...