احتمالا از طريق اخبار و روزنامه ها و خبرگزاري ها ديده يا شنيده باشيد كه سيزدهمين نمايشگاه بين المللي نفت، گاز و پتروشمي ايران با موفقت و استقبال گسترده و باشكوه مردم هميشه در صحنه برگزار شد.

اگر اينها را شنيده باشيد حتما از حضور شركت هاي خارجي حاضر در نمايشگاه هم شنيده ايد و اين كه فلان كشورها ما را تحريم كرده اند اما خودشان آمده اند در نمايشگاه حضور پيدا كرده اند و از اين حرف ها. من نه به عنوان يك خبرنگار، بلكه فقط و فقط به عنوان يك بازديد كننده كه بيش از نيمي از روزهاي نمايشگاه را آن هم كامل در اين مكان حضور داشته، بخشي از ديده ها و تحليل هاي شخصي خودم را مي گويم. قضاوت در مورد بقيه چيزها هم بر عهده خودتان!

فكر مي كنم براي همه روشن باشد كه وقتي مي گويند 505 شركت خارجي در اين نمايشگاه حضور داشتند يعني چه! يعني 500 تا شركت كه نه آوازه ملي و نه شهره جهاني دارند آمده اند تا در يك نمايشگاه كه لااقل عنوان بين المللي را يدك مي كشد حضور داشته باشند. چند تا از شركت هاي نفتي بزرگ دنيا در اين نمايشگاه حضور داشتند؟ جز Total، Shell، lukoil، O.M.V، Statoil Hydro كدام شركت بزرگ حضور داشت؟ پس چرا اينقدر جار مي زنيم كه آي دنيا كه ما تحريم كردي، ببين كه خودت كم آوردي؟ چند تا از شركت هاي حاضر در نمايشگاه فقط سازنده قطعات بودند؟ چيزي كه دقيقا بر خلاف رويكرد حمايت از سازندگان داخلي است.

يك نكته مهمتر از نظر من همين حضور گسترده و استقبال بي نظير مردم بود. چقدر از اين استقبال بي نظير براي به وجود آمدن تعامل عرضه و تقاضاي نفتي بودند؟ چقدر از اين حضور مربوط به متكديان محترمي بود كه نمايشگاه را با چهار راه پارك وي اشتباه گرفته بودند و حتي همشهريان محترمشان را هم دعوت به بازديد كرده بودند؟ ديدن صحنه هايي مثل بقچه به دوش بودن بعضي از بازديدكنندگان محترم و درخواست آنها از غرفه داران براي اعطاي اشانتيون و هديه تبليغاتي و ايستادن و سد معبرشان در نمايشگاهي كه روسا و معاونين سازمان ها و سفراي كشورهاي مختلف از آن گذر مي كردند، چه حسي در شما ايجاد مي كند؟ واقعاً جاي اين اتفاق ها در نمايشگاه بين المللي در حد و اندازه نفت است كه مملكت هايي به بزرگي دنيا را روي انگشت كوچكش مي چرخاند؟ چرا هيچ كسي براي پيش نيامدن چنين صحنه هايي كاري از پيش نمي برد؟

چرا در برنامه هايي كه عنوان كنفرانس مطبوعاتي اختصاصي فلان معاون وزير را دارد، بيش از خبرنگاران، مردم عادي نشسته اند و چشم دوخته اند به بسته هايي كه دم در براي تشكر و قدرداني از خبرنگاران گذاشته اند؟ دست آخر هم با بي شرمي تمام مي دوند به سمت در و ...

پاسخ اين چراها را چه كسي يا كساني بايد بدهند؟ چرا فقط عادت كرده ايم كه خودمان را دست بالا بگيريم و هيچ عيب و نقصي را به كارهايمان نبينيم؟ چرا ياد نمي گيريم كه فرهنگ و شعور اجتماعي از هر چيزي مهمتر است؟ و هزاران حرف ديگري كه نگفتنشان بهتر است. بهتر است كمي سر به گريبان خويش فرو بريم و كمي- فقط كمي-  بينديشيم، باشد كه رستگار شويم.

برای این که فضای نمایشگاه بهتر دستتان بیاید، بد نیست این چند تا عکس را هم اینجا ببینید.